Imne occitan: Se chanta

SE CHANTA

Denant de ma fenèstra
lhi a un auselon
Tota la nuèch chanta,
Chanta sa chançon

Se chanta, que chante
Chanta pas per ieu
Chanta per ma mia
Qu'es al luènh de ieu

Aquelas montanhas
Que tan autas son
M'empachan de veire
Mes amors ont son

Autas, ben son autas,
Mas s'abaissarèn
E mas amoretas
Vers ieu tornarèn

Baissatz-vos montanhas,
Planas levatz-vos
Perquè pòsque veire
Mes amors ont son

SI CANTA

Davanti alla mia finestra
C'è un uccello
Tutta la notte canta,
Canta la sua canzone

Si canta, che canto
Non canto per me
Canta per la mia amica
Che è lontana da me

Quelle montagne
Che tanto alte sono
Mi impediscono di vedere
Dove sono i miei amori

Alte, ben son alte,
Ma si abbasseranno
E i miei amori
Verso me torneranno

Abbassatevi montagne,
Alzatevi pianure
Affinché io possa vedere
Dove sono i miei amori

 

Se chanta, retengut da lhi occitans e da lhi apassionats un ver imne, second la tradiccion seria estat compongut da Gaston Phoebus, comte de Foish. Se chanta es consideraa da lhi istorians e dai critics musicals una chançon d’amor, una aubada plena de languiment per la frema qu’es da luenh. Presenta dins lo Lengadòc, foguet portaa en vir per lhi galerians tolosans, e chasque país e region la faset sia en portant al texte qualque variacion, sovent ben romantica e poetica. Parelh, si dins la version originala òm parla de montanhas, a Nanta l’istòria se passa sus lo pònt de la vila. Ja chantaa dins las valadas vaudèsas, la chançon s’es fin finala eslarjaa dins totas las autras valadas dins lo 1977 mercés lhi sonaires del Conservatòri Occitan de Tolosa. Ai montanhòls agradet subit, e la version montana de Phoebus, ambè quarque pichòt chambiament, semelhet la melhor. Lo grop Lou Dalfin n’en faset un vertader imne, símbol d’un pòpol que vòl retrobar sias raïç.
Dins lo libre Le sang des Cathares Gèrard de Sedes dona un’originala interpretacion de Se chanta. Dins la nuech nièra de la repression càtara, òm sent lo chant d’un aucèl que velha. Es lo rossinhòl, símbol místic per lhi càtars e senhal de la repression patia dal Lengadòc. Lo se chanta que chante vòl dir que son chant pòl èsser comprés masque da quarqu’un. Donc chanta pas per un òme comun, mas per la doctrina albigesa simbolejaa da la frema. Dempertot pareisson dificultats e obstacles materials qu’empachon de praticar la religion persecutaa, e obstacles interiors que rendon ben dificil per l’ama arribar al fin’amor e a la puressa. Mas aquel que cre a coratge e fòrça, e lo messatge final donc es evident: impòrta pas si las montanhas son autas, perqué la fé pòl arribar dempertot.

 

 

Antica cartolina con spartito dell’inno occitano Se chanta.

Maggiori info su occitanica.eu